تبلیغات
آسمان سیه فام - چشمک بزن ستاره


آسمان سیه فام

ستاره ها در آسمان شب ما به زیبایی می درخشند،همانطور که زیر سایه بان مخملی آسمان شب نشسته اید ستاره ها پیش چشمانتان سوسو می زنند،روشن و خاموش می شوند و حتی ممکن است برای کرسی از ثانیه تغییر رنگ دهند.از سفید به رنگ سبز یا قرمز درآیند و سپس دوباره به سفیدی بگرایند.در میان این ستاره های چشمک زن ممکن است نقطه ای پرنور تر از بقیه با نور پایدارش توجه شما را به خود جلب کند و این پرسش را در ذهنتان شکل دهد که چرا این نقطه ی نورانی سو سو نمی زند؟اگر سؤال خود را با صدای بلند به زبان بیاورید ممکن است از رهگذری این پاسخ را دریافت کنید که این نقطه نورانی یک سیاره است و سیاره ها بر خلاف ستاره ها چشمک نمی زنند.کافی است جویای دلیل این پدیده شوید،این بار شما رهگذر باشید!حقیقت این است که سیاره ها درست به همان اندازه ستاره هاچشمک می زنندو تنها تفاوت آنها در این است که،چشمک زدن  تصویر ظاهریشان را تحت تاثیر قرار نمی دهند.

جو زمین فواید مشخصی دارد.برای مثال الان می توانیم به کمک آن تنفس کنیم موشک کاغذی به پرواز دراوریم و فرفره های کاغذی بچرخانیم!اما درست به همان اندازه که ما در مقام یک انسان عادی هوا را دوست داریم،در جایگاه یک ستاره شناس آماتور گاهی در آرزوی نبودش را در دل می پرورانیم.اگر جو زمین پایدار،آرام و بدون حرکت می بود،همه چیز روبه راه می شد،اما چه کنیم که چنین نیست،جو زمین اشفته است،لایه لایه است و هر کدام از این لایه ها دمایی دارند،به کمک باد به این طرف و آن طرف می روند و موجب سوسو زدن ستاره ها می شوند.

در واقع جو زمین مانع عظیمی در زندگی یک ستاره شناس محسوب می شود!زیرا یکی از ویژگی های رنجش آور این است که نور را خمیده می کند؛پدیده ای که به نام شکست نور بارها با آن روبه رو شده ایم.در حقیقت نور با گذری از محیطی به محیط دیگر-برای مثال از آب به هوا یا عکس آن- دچار شکست می شود.حتما تا به حال متوجه شکل خمیده قاشق چایخوری هنگامی که آن را وارد لیوان چای می کنید، شده اید و اگر تا به حال برای ماهیگیری رفته باشید حتما دریافته اید که اگر شکست نور را در نظر نگیرید با توری خالی از شام شبتان به خانه بازخواهید گشت! در باره جو زمین نیز همین طور است،نور با گذر از لایه های جو که دارای چگالی متفاوتی هستند می شکنند.برای مثال چگالی کمتر نسبت به هوای سرد دارد لایه ای از هوا که درست بالای آسفالت سیاه رنگ خیابان قرار دارد از لایه های بالاتر از خود گرمتر است.نور با گذر از این لایه ها می شکند و این همان چیزی است که موجب می شود که آسفالت روبه روی شما در یک روز تابستانی مواج به نظر برسد. لایه های هوا پرتوهای نور را میشکند و موجب می شود آسفالت خیابان مایع به نظر برسد و حتی گاهی می توانید تصویر بازتاب یک خودرو را در این لایه ببینید.

نزدیک سطح زمین لایه های هوا تقریبا پایدار و یکنواخت هستند اما فقط چند کیلومتر بالاتر از دنیای دیگری حاکم است! در این دنیای جریان هوابه طور مدام به اطراف تازیانه می رسد.بسته های کوچک هوا که سلول نامیده می شوند و قطر تقریبی چند ده سانتی متری دارند،دائم به اطراف می وزند و نور با گذر ازاین سلول ها خمیده می شود.در حقیقت نور ستاره ها تمام سال های نوری میان زمین ما و ستاره ی مادرشان را یکنواخت طی می کنند و اگر با جوّ زمین روبه رو نمی شدند کاملاً مستقیم به چشم ما می رسیدند.اما چه کنیم که زمین ما جوّ گرد خود دارد.هنگامی که نور ستاره از میان این جو به طور مشخص سلول های هوایی می گذرد،هر کدام از این سلول ها پرتو مورد نظر را اندکی در جهتی تصادفی خم می کند و البته در هر صدها سلول در مسیر این نور قرار می گیرد که موجب می شوند نور ستاره کمی به اطراف بپرد.از طرف دیگر روی زمین اندازه ی ظاهری یک ستاره بسیار کم تر از اندازه یک سلول هوایی است بنابراین تصویر ستاره در نظر ناظر زمینی مدام جهش خواهد داشت و در نتیجه ستاره سوسو خواهد زد!  

سیاره ها اندازه ظاهری بزرگی دارند.درست است که در حقیقت بسیار کوچکتر از ستاره ها هستند اما بسیار هم  نزدیکتر به ما جای گرفته اند.بزرگترین ستاره ها در محدوده دید بهترین تلسکوپ دنیا چیزی جز نقطه ای کوچک اما نورانی نیست اما قرص مشتری حتی با یک دوربین دو چشمی نیز قابل رؤیت است.مشتری درست به اندازه ستاره ها تحت تاثیر شرایط جوی قرار میگیرد اما چون قرصی که ما از آن می بینیم بسیار بزرگ است،تصویر این سیاره به نظر ما به اطراف جهش نمی کند.قرص سیاره حرکت می کند اما این حرکت در مقایسه با اندازه ظاهری اش بسیار ناچیز است و به همین سبب سوسو نمی زند در حقیقت این حرکت موجب می شود جزئیات کوچک سطح سیاره محو شوند اما سیاره به طور محکم سر جای خودش می نشیند.


نوشته شده در شنبه 10 مهر 1389 ساعت 06:55 ب.ظ توسط مریم نظرات | |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت