تبلیغات
آسمان سیه فام - تجسم گسترش کائنات


آسمان سیه فام

".... میزان گسترش کائنات،نمایانگر شدت قوّه جاذبه آن،و به این ترتیب،میزان ماده ای است که در آن وجود دارد.هرچه میزان ماده بیشتر باشد،شدت قوه جاذبه آن بیشتر و در نتیجه ،میزان گسترش آن کمتر خواهد بود و این خود سرنوشت نهایی جهان هستی را تعیین خواهد کرد..."

از آنجا که جهان هستی ما یا کائنات حد و مرزی ندارد برای ما تجسم خود کائنات مشکل است،چه رسد به آن که بخواهیم بسط و گسترش آن را مجسم کنیم.برای این که بتوانیم کائنات را مجسم کنیم،باید بادکنک سفیدی را در نظر بگیریم که کهکشان ها،به صورت خالهای قرمز رنگی به روی آن ترسیم شده اند.در حالیکه هوای داخل بادکنک بیشتر می شود و سطح روی آن،گسترده تر می گردد،خالهای قرمز رنگ از یکدیگر دورتر می شوند.

این حقیقت که کائنات در حال گسترش است،همواره برای ما آشکار نبوده است.در واقع یکی از پیش بینی های آلبرت انیشتین در فرضیه نسبیت خود،این است که کائنات تغییر ناپذیر نیست و به سوی مرزهای نامحدودی در حال گسترش است.شگفت این که،انیشتین ابتدا نتایج فرضیه خود را نپذیرفت،به این دلیل کوشید با تعیین یک ضابطه دلبخواهی در معادله خویش زیر عنوان "عامل کیهانی"،از یک چنین پیش بینی،جلوگیری کند.اما ده سال بعد،هنگامی که ادوین هابل،اختر شناس آمریکایی که تلسکوپ فضایی هابل به نام اوست،با مشاهده ستارگان و از طریق اثر داپلر در کهکشانها،ثابت کرد که کائنات در حال گسترش است،آنگاه انیشتین این ضابطه دل بخواهی خود را "بزرگترین خطای زندگی من" نامید.


نوشته شده در چهارشنبه 14 مهر 1389 ساعت 02:37 ب.ظ توسط مریم نظرات | |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت