تبلیغات
آسمان سیه فام - مطالب هفته چهارم بهمن 1389


آسمان سیه فام

این ستارگان هنگام انفجار برخی از ابرنواخترها بوجود می آیند. پس از انفجار یك ابرنواختر ممكن است به خاطر فشار بسیار زیاد حاصل از رمبش مواد پخش شده ساختار اتمی همه ی عناصر شیمیایی شكسته شود و تنها اجزای بنیادی بر جای بمانند.

اكثر دانشمندان عقیده دارند كه جاذبه و فشار بسیار زیاد باعث فشرده شدن پروتونها و الكترونها به درون یكدیگر می شوند كه خود سبب به وجود آمدن توده های متراكم نوترونی خواهد شد. عده كمی نیز معتقدند كه فشردگی پروتونها و الكترونها بسیار بیش از اینهاست و این باعث می شود كه تنها كوارك ها باقی بمانند. و این ستاره كواركی متشكل از كواركهای بالا و پایین (Up & down quarks)و نوع دیگری از كوارك كه از بقیه سنگین تر است خواهد بود كه این كوارك تا كنون در هیچ ماده ای كشف نشده است.


ادامه مطلب
نوشته شده در جمعه 29 بهمن 1389 ساعت 12:32 ب.ظ توسط مریم نظرات | |

رنگ آسمان ناشی از این واقعیت است که نور با ذراتی که به آن ها برخورد می کند(در این مورد مولکول های گازی که جو زمین را تشکیل می دهند) بر هم کنش دارد. اثر این فرایند، به نام پراکندگی ،بر نوری که به ذره برخورد می کند این است که جذب می شود و سس در تمام جهات باز می تابد. دو عامل ، طول موج و اندازه ذره ای که نور با آن برخورد می کند، در این فرایند دخالت دارند. بنابر قانون پراکندگی ریلی، اگر اندازه ی ذره کمتر از طول کوج های نور مرئی باشد، آن ذره به طور بسیار گزینشی عمل خواهد کرد، یعنی طول موج های کوتاهتر را بهتر و بیشتر از طول موج های بلند تر پراکنده می کند. تمام رنگ های نور تا حدی پراکنده می شوند، اما مولکول های جو زمین (که ابعادشان کوچکتر از نور آبی است) نور آبی را بیشتر از نور سبز ، زرد، یا قرمز پراکنده می کنند. در این صورت اگر به مجموعه ای از مولکول ها که مستقیما در امتداد خورشید قرار دارند نگاه کنیم، خورشید را اندکی قرمز می بینیم، اما اگر همان مجموعه ذرات را از پهلو نگاه کنیم، نوری را خواهیم دید که آن مجموعه پراکنده کرده است(که عمدتا نور آبی است). غروب سرخ رنگ نتیجه ی دیگری ار پراکندگی است. به هنگام غروب که خورشید ظاهرا به طرف افق حرکت میکند، نور آن باید از مواد بیشتری که جو را تشکی می دهند عبور کند، در این حال چون مولکول های موجود در جو ،نور آبی را بیشتر از نور های دیگر پراکنده می کنند، رنگ هایی که در امتداد خط دید ما در جو نفوذ می کند، رنگ آبی کمتری دارند ؛ از این رو ما رنگهایی را که مایل به سرخ آنها بیشتر است می بینیم. بنابر این پدیده هایی را که فلق و شفق می نامیم نتیجه ی پراکندگی نور به وسیله ی مولکول های موجود در جو است.
ماه، بر خلاف زمین فاقد جو است، و بنابر این آسمان آن رنگ ندارد و بهتر است بگویم که سیاه است. وقتی خورشید در هرجایی از سطح ماه "غروی کند"، آنجا بلافاصله تاریک می شود و این تغییر با افت شدید دما همراه است.

منبع: کتاب نجوم دینامیکی
چکیده:
شاید چیز هایی که گفتم پیچیده بود
اینطوری بگم بهتره
وقتی نور خورشید وارد جو زمین میشه به دلیل اینکه طول موج کمی داره به وسیله ذرات گاز پراکنده میشه(این یه قانونه)پس چون آبی در همه جا پراکنده شده ما آسمان رو آبی میبینیم
 اما چرا آسمان بنفش نیست؟مگر طول موج بنفش کمتر نیست؟
دلیلش اینه که اگه به نموددار نور نگاه کنید قسمت بنفش کوتاه ترین قسمته یعنی گستره ی نور بنفش کمه!
  ضمنا دلیل اینکه آسمان در غروب قرمز رنگه اینه که در موقع غروب نور خورشید باید مسافت بیشتری رو در جو بگذراند
پس نور های با طول موج کم پراکنده میشوند و قرمز به چشم ما میرسد.

نوشته شده در سه شنبه 26 بهمن 1389 ساعت 04:15 ب.ظ توسط مریم نظرات | |

منجمان سردترین نقطه در عالم را شناسایی کردند .این مکان، توده گازیه که در فاصله دور، از ستاره ای که در مرحله ی دوم زندگی اش قرار دارد، خارج می شود. این توده ی گاز که سحابی بومرنگ نامیده می شود، جزء جوانترین گروه از سحابی هاست و جزئیات آن توسط تلسکوپ فضایی هابل مشاهده شده است.به نظر می رسد ستاره ی مرده ی مرکزی، این گاز را با چنان سرعتی از خودش خارج کرده که گاز، سرد شده و دمای آن به اندازه ای رسیده که حتی سردتر ازاشعه ی زمینه ای کیهانی است که کل عالم را می پوشاند.


تصویر تلسکوپ هابل، سحابی سیاره ای جوانی را در صورت فلکی قنطورس نشان می دهد که ۵۰۰۰سال نوری از ما فاصله دارد. سحابی سیاره ای در اطراف یک ستاره ی مرکزی روشن، زمانی که ستاره در آخرین مرحله از زندگی خود گازهایی را به خارج می فرستد، شکل می گیرد.در سال ۱۹۹۵ منجمان دریافتند که این مکان سردترین نقطه ای است که تا کنون خارج از یک آزمایشگاه زمینی کشف شده، به طوریکه دمای آن ۲۷۲- درجه سانتیگراد، یعنی یک درجه گرمتر از صفر مطلق است. حتی پرتوهای زمینه ایکیهانی ۲۷۰- درجه ی سانتیگرادی هم گرمتر از این سحابی است. به این ترتیب، این سحابی تنها جرمی است که دمایی پایین تر از اشعه ی زمینه ای کیهانی دارد.تصویرجدید هابل، کمانهای کمرنگ و میله های شبح مانندی را در گاز منتشر شده از سحابی مشخص می کند. این سحابی کاملا متفاوت با دیگر انواع خود که دیده شده اند به نظر می رسد. محققان تصور می کنند این توده ی گاز آن قدر جوان است که زمان کافی برای شکل گیری ساختار متقارن آن وجود نداشته. آنها احتمال می دهند سرمای قابل ملاحظه ی ابرهای گازی، اثر هسته ی غیر عادی ستاره باشد. به نظر می آید این ابرها توسط باد شدیدی باسرعت ۵۰۰۰۰۰ کیلومتر در ثانیه، که گازهای بسیار سرد را در فاصله ای دور از ستاره ی مرکزی جا به جامی کند، به وجود آمده باشد. این ستاره ی مرده، هر سال مقداری از جرم خود را به اندازه ی یک هزارم جرم خورشید از دست می دهد و این فرآیند، احتمالا تا یک هزار سال ادامه دارد. مقدار جرم از دست رفته، ده تا صد برابر بیشتر از جرمی است که در اجرام مشابه دیگر از بین می رود. این توسعه ی سریع و سرد شدنهای بعدی باعث شده تا ناحیه کشف شده ، سردترین منطقه از کیهان خوانده بشه.


نوشته شده در شنبه 23 بهمن 1389 ساعت 07:35 ب.ظ توسط مریم نظرات | |



قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت